Ś.P. o. Bronisław Sroka - wspomnienie o jezuicie

Niezłomny jezuita i duszpasterz czasu komunizmu o. Bronisław Sroka zmarł 17 sierpnia około godz. 13.30 w infirmerii Kolegium Jezuitów w Gdyni. Przeżył 91 lat, z czego 67 to życie zakonne, a 59 posługa kapłańska. Był kapłanem, który nie tylko przetrwał prześladowania, ale pozostał wierny ideałom. Był świadkiem historii, który nie tylko na własnym ciele doświadczył dobrodziejstw komunizmu, ale też towarzyszył wiernym w trudnych momentach. Urodzony 1 maja 1936 r. w Bratysławie, był synem Emiliana i Ludmiły z domu Fober. Po wojennej tułaczce przez Węgry wrócił wraz z rodziną do Polski i osiadł w Gdańsku, gdzie kontynuował naukę. Właśnie tu poznał jezuitę o. Franciszka Przybylskiego, który wywarł znaczny wpływ na jego życie i zakonne powołanie. Podczas nauki w IV Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku, 2 lutego 1953 r. został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa jako członek tajnej antykomunistycznej organizacji młodzieżowej o nazwie Podziemna Kolonia. Po kilku miesiącach pobytu w areszcie, 25 maja 1953 r. został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku na 5 lat pozbawienia wolności. Karę odbywał w więzieniach w Gdańsku, Sztumie, Sosnowcu Radosze, pracował jako górnik w Kopalni Węgla Kamiennego „Kościuszko-Nowa” w Jaworznie. Z odbywania kary zwolniony został 20 maja 1955. W tym samym roku podjął pracę w Dziale Administracji Politechniki Gdańskiej.
Wkrótce po zdaniu matury, we wrześniu 1959 r., zgłosił się do Towarzystwa Jezusowego i został przyjęty do nowicjatu. Formacje w nowicjacie rozpoczął 24 października 1959 r. pod kierunkiem o. Stefana Dzierżka, a ukończył, gdy mistrzem nowicjuszy był o. Stefan Miecznikowski. Obydwaj jezuici mieli jasno określone postawy światopoglądowe, a ich przykład dodatkowo wzmocnił przekonanie nowicjusza nie tylko co do zasadności wyboru drogi życiowej ale też bezkompromisowej postawy antysystemowej. 29 października 1961r. w Krakowie, o Bronisław złożył pierwsze śluby zakonne. Następnie odbywał trzyletnie studia filozoficzne na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego (1962-1965), a następnie w latach 1965-1969, przez cztery lata studiował teologię na Wydziale Teologicznym „Bobolanum” w Warszawie.
Święcenia prezbiteriatu przyjął 17 czerwca 1968 r. w Warszawie z rąk ks. kard. Prymasa Stefana Wyszyńskiego. W latach 1969-1974 studiował teologię ekumeniczną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, katechizował i pracował duszpastersko w przy kościele na ul. Królewskiej 9. W tym czasie, dnia 31 lipca 1970 r., razem z innymi członkami organizacji pod nazwą Ruch, został aresztowany i przewieziony do Warszawy do więzienia na Rakowieckiej. Na wolność wyszedł 31 stycznia 1971 r. i kontynuował studia na KULu. Po ich ukończeniu, w latach 1974 — 1977 był duszpasterzem akademickim oraz katechetą w Gdańsku Wrzeszczu.
W latach 1977/78 odbył trzecią probację w Zakopanem, pod kierunkiem o. Edwarda Bulandy. Od 1978 r. pracował w Lublinie, następnie w Świętej Lipce (1981-1984) i Piotrkowie Trybunalskim (1984-1986). W Piotrkowie był duszpasterzem i katechetą. Skupiał się głównie na pracy z młodzieżą, ale nie tylko. Wywierał silny wpływ na młodzież, a przykładem swego życia dawał świadectwo, że warto być wiernym wartościom. W tym czasie dał poznać się również jako gorliwy rekolekcjonista. Aktywnie wspierał powstanie i działalność NSZZ Solidarność, m.in. poprzez głoszenie płomiennych kazań podczas mszy za Ojczyznę. Towarzyszył strajkującym stoczniowcom, dla których w słynnej Sali BHP Stoczni Gdańskiej, odprawiał Mszę św. Ostatnie śluby zakonne złożył w Świętej Lipce 2 lutego 1983 r. na ręce o. Władysława Janczaka.
W latach 1986/87 był duszpasterzem akademickim w Warszawie przy ul. Narbutta, następnie katechetą w Bydgoszczy, a w latach 1998— 2003 w Szczecinie. Od 2003 r. posługiwał w Kaliszu. Ostatnie lata swojego życia zakonnego spędził w zakonnej infirmerii w Kolegium Jezuitów w Gdyni.
Jego biografia pozostaje świadectwem odpowiedzialności i duszpasterskiego oddania, które dostrzegane były i doceniane nie tylko przez osoby, z którymi stykał się bezpośrednio. Postawa ta związana jest nie tylko z posługą kapłańską i liturgią. O. Sroka wskazywał na ponadczasowe wartości i wzorce moralne również podczas spotkań, na których chętnie dzielił się swą wiedzą historyczną i osobistymi przemyśleniami na temat dziejów Polski. Publikował ponadto w licznych podziemnych wydawnictwach niezależnych. Swoje artykuły podpisywał pseudonimem Bogdan Ślęzak.
Wieloletnie zaangażowanie w służbę ludziom i Ojczyźnie docenione zostało poprzez przyznanie jezuicie najwyższych odznaczeń państwowych. Prezydent Lech Kaczyński, odznaczył o. Bronisława Srokę Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, natomiast prezydent Andrzej Duda w 2019 r, w uznaniu zasług dla Niepodległej, przyznał zakonnikowi Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości. Ojciec Bronisław został też uhonorowany Nagrodą „Drzwi Wolności”.