Gospodarka

Gdy rząd po dwóch latach postanowił ujawnić sprawę sprzedaży działki w okolicach planowanego CPK przedstawicie le rządu i „mediów głównego nurtu” straszyli olbrzymimi kwotami, jakie trzeba będzie zapłacić za odzyskanie działki, „która niesłychanie zyskała na wartości”. Popisywali się przy tym swoją niekompetencją – lub złą wolą – mówiąc raz o „pierwokupie” a innym razem o „odkupieniu”. Trudno uwierzyć, by nie mogli ustalić czy umowa sprzedaży gwarantowała prawo pierwokupu czy odkupu.

Wprowadzenie kryterium dochodowego do świadczenia na dzieci miałoby prowadzić do oszczędności budżetowych dla rządu. Nawet miliardowe sumy, jakie miałyby być oszczędzone, gdyby pomoc otrzymywali „rzeczywiście ubodzy”. Propozycja nie bierze pod uwagę faktu, że takie rozwiązanie wymaga rozbudowy służb kontrolujących jego spełnianie i ścigających oszustwa i nadużycia.

Programy „dla ubogich” mają jeszcze jeden nieprzyjemny skutek. Wielu ubogich może się swego ubóstwa wstydzić. Bogatsi mogą nimi pogardzać jako nieudacznikami. Potrafimy mieć wiele współczucia i gotowości pomocy tym, których dotknęło nagłe nieszczęście. Powódź, pożar, zagrożenie życia dziecka – wywołują falę współczucia i gotowości pomocy. Ale „zwykli ubodzy” to coś innego. A jeżeli jest to związane z posiadaniem dzieci, to dodatkowo spowodować może złośliwe uwagi pod adresem „nieodpowiedzialnych dzieciorobów”.

Usunięcie warunku samotności nie rozwiązuje sytuacji. Pojawił się (w programach socjalnych w USA), że program zniechęca do małżeństwa, zwłaszcza jeśli stały partner, kandydat na męża zarabiał więcej i dodanie dochodów groziło uszczupleniem wysokości świadczenia. Zatem zaczęto ukrywać związki. Amerykanie są skrupulatni, więc służby socjalne przyjęły, że stale zamieszkujący tworzą wspólne gospodarstwo domowe, więc ich dochody należy sumować - po czym dzielić przez liczbę członków. Zaczęły więc kontrolować obecność mężczyzny w domu świadczeniobiorczyni.