Jacek Łukasik

Ostatnimi czasy media informują nas raz po raz o pożarach i podpaleniach, za którymi stoją Ukraińcy. Nic dziwnego, skoro posiadająca polski paszport, Ukrainka, polityczna przyjaciółka Donalda Tuska, Natalia Panchenko ośmielała się bezczelnie grozić, że na "na terytorium Polski rozpoczną się podpalenia domów, sklepów i tak dalej". Komentarze pod artykułami na ten temat podkreślają, że z czymś takim nie mieliśmy nigdy wcześniej. Przyjrzyjmy się jednak przez chwilę, czy naprawdę tak było w historii.

Prezes Prawa i Sprawiedliwości (PiS) Jarosław Kaczyński zaprzecza udziałowi Ukraińców w tłumieniu Powstania Warszawskiego.
Stwierdził: „Kto tej zbrodni dokonał, wszyscy wiemy, że Niemcy. Był udział także innych nacji, ale on był tu marginalny. I nie byli to Ukraińcy tylko Rosjanie. Chociaż powszechnie uważano ich za Ukraińców”. [Daruję sobie niewybredne epitety cisnące się mi na usta. Ograniczę się tylko do sarkastycznej uwagi, że niedługo zapewne oznajmi, że bandyci z UPA, grasujący we wschodniej Polsce w latach 1944-1947, to też byli przebrani Rosjanie.]

Z niemieckiej armii zdezerterowało 89 600 Polaków. Dzięki dezercji dostali się oni do niewoli alianckiej, a następnie zostali wcieleni do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. To aż ok. 24% ogólnej sumy Polaków wcielonych do Wehrmachtu.

Wielu Polaków ma problem, by bez emocji rozmawiać o naszej historii. Postsolidarnościowe ekipy również w dziedzinie historii podzieliły nasz naród. Zamiast rzeczowej dyskusji o naszej historii, mamy do czynienia z histeryczną wrzawą.
W Ratuszu Głównego Miasta w Gdańsku otwarto wystawę czasową poświęconą Pomorzanom wcielonym do hitlerowskiej armii w czasie II wojny światowej. Średnio szczęśliwie brzmi też sam tytuł wystawy – „Nasi chłopcy”. O wiele bardziej adekwatny byłby „Nasi w obcych mundurach”, „W obcej sprawie” lub „Mimo woli”.